مانی ...........

بدوا" از دوستانی که بدون درج نام و آدرس , پیام خوب و بد میگذارند

میخواهم که دیگر تکرار نکنند . علاقمندم که بدانم دوست و دشمنم ( اگر

در حد داشتن دشمن باشم ) چه کسانی هستند . شاید باب آشنایی باز شود.

سپاس از همراهانی که علیرغم بی میلی ام به نوشتن , هنوز مرا میخوانند

و انتظار نوشتن دارند .

*******************************************

از این در هراس نباشید که من , از این افسانه اخلاقی زیاد بگویم !

از بی مبالاتی مکاتب در برابر شعور بشر و حقوق ایشان در لذایذ زندگی.

من خود چندان باورش ندارم .

تنها چیزی که به تو می آموزم , حکمت زندگی ست . زیرا که اندیشیدن

این روزها دغدغه بزرگی است .

حکمت زندگی , همان روزمرگی ست ,, باری به هر جهت بودن .... !

زمانی که جوان بودم , نتیجه کارهایم را از دور دنبال میکردم و

خود را خسته و دلزده از همه چیز میکردم و آنقدر پایبند مکاتب و ادیان و

تلقینات خانواده و جامعه و گذشتگان خود بودم که هیچ کاری نمیکردم ؛

میترسیدم که کارهایم همگی گناه باشد !

اما به ناگهان خود را برای عاشق شدن , آغشته به هر گناهی نمودم .

آنگاه بود که آرامش جسمی خود را با گناه کردن , یافتم !

من اکنون آرامش جسمی خود را مدیون آلودگی روح طغیانگرم هستم !

من مدتهاست دلیرانه به سوی هر چیزی دست برده ام و گمان برده ام

نسبت به آن حقی دارم !

استنباط من آن بوده که باید گوشه ای از هرچیزی برای من باشد .

خود را غرق گناهان تعریف شده ی اجداد خود نمودم بی آنکه اندکی

پشیمان باشم !

روال حیات من , گردش مستمر و طغیانگر روح من , اندیشه در

افکار متعدد , و هویت زوربایی من !! موجب گردید که به گناه

اعتقادی نداشته باشم .

از امور پایدار , بیزارم .........

+ تاريخ جمعه بیست و ششم دی ۱۳۹۳ساعت 8:38 نويسنده مـــانـــی فـــــرنــــود |